TÜRKMEN’İN

Mahtumkulu Firaği
Çeviren: Hüdayi Can

Ceyhun ile Bahr-ı Hazar arası,
Çöl üstünden eser yeli Türkmen’in.
Gül goncası, kara gözüm karası,
Kara dağdan iner seli Türkmen’in.

Hak kayırmış vardır onun sayesi,
Oynaşır çölünde buğra-mayası,
Rengârenk gül açar yeşil yaylası,
Gark olmuş reyhana çölü Türkmen’in.

Al yeşil bürünür, çıkar bir peri,
Dört yana yayılır, misk u amberi,
Baş olmuşlar yurda kocası, beyi,
Oba tutmuş güzel ili Türkmen’in.

O merdin oğludur, merttir pederi,
Köroğlu kardeşi, esriktir seri,
Dağda düzde kovsalar avcılar diri
Alamazlar, aslan oğlu Türkmen’in.

Gönüller, yürekler, bir olup başlar,
Çekse ordu, erir topraklar, taşlar,
Bir sofrada hazır kılınsa aşlar,
Parlayacak, bak ikbali Türkmen’in.

Gönül havalanır ata çıkınca,
Dağlar la’le döner, kaşın çatınca,
Bal getirir, coşkun ırmak akınca,
Bent tutturmaz, gelse seli, Türkmen’in.

Gafil kalmaz, savaş günü har olmaz,
Kargışa, nazara giriftar olmaz,
Bülbülden ayrılıp, sararıp solmaz,
Daim amber saçar gülü Türkmen’in.

Boyları kardeştir, soyun yâridir,
Talihi ters düşmez, Hakk’ın nurudur,
Mertler ata binse harbe doğrudur,
Düşman üzre varır yolu Türkmen’in.

Sarhoş olur çıkar, ciğer dağlanmaz,
Taşları sındırır, yolu bağlanmaz,
Gözüm yâda düşmez, gönül eğlenmez,
Mahtumkulu, söyler dili Türkmen’in.