DUMAN PEYDA

Mahtumkulu
Aktaran: Hüdayi Can

Gelse nevruz âleme, renk kılar cihan peyda,
Ebrler avaz vurup, dağ kılar duman peyda,
Bî-canlar cana gelip, açarlar dehan peyda,
Gövermedik bitkiler, göverip revan peyda,
Ederler hayvanata hem sûd u ziyan peyda,
Yeryüzüne yayılıp, yürürler nihan peyda,
Vabeste dehan kuşlar kılarlar zeban peyda.

Çöl tarafın berk edip, der açar suya harçeng,
Zemin sebze-zâr olup, teninden ayrılır zeng,
Börtü böcek mest olur, güya içmiş arak, beng,
Her eşyanın âvâzı, kendisine güya çeng,
Sebze içre bülbüller yüz dilde kılar ahenk,
Zemin hızır-pûş olup, gül bitirmiş rengârenk,
Huruca gelip, âlem, kılarlar figan peyda.

Sürûd u seda ile, cihan yüzü âbâttır,
Olma sürûda mağrur, pâyandesi bî-bâttır,
Hak aşkında zinde can, bilin, baki-hayattır,
Her tende ki aşk olmaz, rûz-ı ezel memattır,
Bahar faslı yer u gök, günden güne ziyaddır,
Bir haşr-i kıyamettir, bir yevm-i arasattır,
Dehr içre olur her dem, cihan içre can peyda.

Zerbâba tutkun olma, beka yoktur devlette,
Ömrünü yele verme, sen bu dar’ül-mihnette,
Yeter sana nihayet, ne yazılsa kısmette,
Canına cefa kılıp, bunca gezme hasrette,
Sevap yahşi amelde ve cûd yahşi niyette,
Bütün âlem hizmette, insan yatar gaflette,
Hâsılın ateş olur, eylesen yaman peyda.

Mahtumkulu, ağlarım bu baht-ı siyahımdan,
Korkarım can afeti, el ayak güvahımdan,
Ümidim hâsıl olmaz, bu ömr-i tebahımdan,
Can yandı ceset içre bu ateş-i ahımdan,
Elim açıp, dilerim hacetim Allah’ımdan,
Bendeyim, ümidim çok o keremli Şahımdan,
Eylesin arasatta gül gibi iman peyda.